Porównanie dwóch bohaterów powieści z różnych warstw społecznych
„Lalka” powstała w epoce pozytywizmu, kiedy to popularne są idee pracy organicznej i pracy u podstaw. Idee te nawołują do wspólnego działania i rozwoju umysłowego wszystkich sfer społecznych.
Arystokracja w dobie tych idei była zapatrzona w poprzednie wieki. Nadal żyje w świecie feudalizmu, chociaż z jej świetności niewiele już zostało. Tak jak w poprzednich wiekach nie pracuje, bawi się zabijając ogólną nudę. Trwoni swój majątek żyjąc ponad miarę, gardząc pracą i ludźmi niższego stanu. Jest to klasa zdegenerowana i zdemoralizowana, która prowadzi bezproduktywną wegetacje.
Typowym przedstawicielem takiej postawy w powieści jest Izabela Łęcka córka szanowanego i znanego w Polsce i Europie zachodniej arystokraty, Tomasza Łęckiego. Najlepszym wyrazem jej przekonań są słowa wypowiedziane w czasie zwiedzania fabryki żelaza we Francji, w których stwierdziła, że robotnicy „to są straszni ludzie”. Ukazuje nam to doskanale stosunek Izabeli do ludzkiej pracy. Głównymi wartościami liczącymi się w jej życiu było urodzenie i bogactwo. Doskonale pokazuje to odmawiając ręki bogatym kapitalistom, którzy, pomimo, iż posiadają majątek, zostają w hańbiący sposób odrzuceni, ponieważ nie pochodzą z wyższych sfer. "Panna Izabela była niepospolicie piękną kobietą. Wszystko w niej było oryginalne i doskonałe.” Jednakże była zarazem kobieta zimną i wyrachowaną czarującą swym urokiem mężczyzn, lecz z powodu wyznawanych przez nią przekonań była jedynie arystokratycznym „pasożytem” całego społeczeństwa. Izabela myślała, że dzięki urodzie i swojemu pochodzeniu zapewni sobie dostanie życie, dlatego też zgodziła się na propozycję matrymonialną zakochanego w niej Stanisława Wokulskiego, który posiadał duży majątek. Jednak, gdy zorientował się, na czym jego ukochanej tak naprawdę zależy pogrzebał jej nadzieje, zostawiając ją.
Wyjątkiem typowej postawy arystokracji,( ale nie jedynym) w powieści jest Julian Ochocki, który, pomimo iż sam z niej się wywodzi ma do niej wyjątkowo krytyczny stosunek. Według jego przekonań miarą człowieka jest utylitaryzm, a nie pochodzenie i pieniądze. Ceni także w ludziach wiedzę, mądrość a w szczególności pracę na rzecz ogółu. Ochocki jest człowiekiem, który dzięki swojej wiedzy i pracy chce przysłużyć się dobru całego społeczeństwa. Nie interesuje go salonowe życie i zabawy arystokracji. Zamiast tego woli spędzać czas w swoim laboratorium i pracować. Julian myślał, iż pomoże polskiemu społeczeństwu, jednak widząc zdegenerowanie i demoralizacje szlachty oraz brak rezultatów pracy organicznej traci nadzieję na zmiany w Polsce.
W ostateteczności nie widząc perspektyw rozwoju, wyjeżdża do Paryża, by pracować z profesorem Geistem. Na postawy przedstawionych bohaterów „Lalki” duży wpływ miały zmiany zachodzące w ówczesnym świecie. Między innymi nurt pozytywistyczny, który propagował wiedzę jako ważną wartość oraz zasady pracy organicznej i pracy u podstaw. Takie właśnie idee spowodowały, że zasady feudalizmu zaczęły ustępować rodzącemu się ustrojowi, jakim był kapitalizm.
Bohaterowie książki są postaciami przedstawionymi na zasadzie kontrastu. Rola pracy w ich życiu jest zupełnie inna. Jedyną zajęciem Łęckiej było wzywanie służby, zaś Ochocki poświęca dużo czasu na pracy, którą chce wykorzystać dla dobra społeczeństwa. Uważam, iż postawa arystokracji objawiająca się miedzy innymi w osobie Panny Izabeli Łęckiej miała destruktywny wpływ na rozwój polskiego społeczeństwa i całego państwa. Myślę, że gdyby wśród możnych panowała postawa taka jak Ochockiego to całe społeczeństwo miałoby z tego pożytek, ponieważ następowałby rozwój, co wzmocniłoby kraj i dało nadzieję na lepszą przyszłość.
Spróbuj na
http://zadane.pl. Rozwiązują 2500 zadań dziennie!
Dodana 2005-12-29 23:05:25 przez [ mike ]. ID: 2827
Szukaj innych materiałów. Mamy ich: 120 156!:
