Opracowanym przeze mnie dziełem noblisty jest książka Pt. „Czarna dziewczyna szuka Boga”. W przedmowie autor ukazuje swój pogląd na edukację i wykształcenie. Jego zdaniem, umysły ludzi są jednocześnie zaśmiecone starymi, błędnymi ideami, jak i zawierają wiedzę wartościową i aktualną. Powoduje to niebezpieczny bałagan, a ówczesny system edukacyjny z bałaganem tym nie walczy, lecz reprodukuje go w umysłach każdego nowego pokolenia dzieci i młodzieży.
Za przykład starej i błędnej idei podaje autor przede wszystkim biblię. Jej główną siłą jest artystyczny przekład dokonany przez natchnionych tłumaczy, a także uprzywilejowanie tekstów biblijnych jako świętych i nieomylnych, za których zanegowanie groziło pozbawienie praw obywatelskich. Biblia jest dla władców opierających się na przegniłych systemach politycznych pożytecznym środkiem na uśmierzenie wszelkich rozruchów i buntów, lecz według autora cywilizacja musi wrócić do niezafałszowanej religijnymi zabobonami rzeczywistości lub zginąć.
Jeśli nie umiemy pozbyć się biblii, ona pozbędzie się nas. Musimy nauczyć się z niej odpowiednio korzystać. Ponad to, dziesięć przykazań nie wystarczało nawet dla wędrownego szczepu pustynnego, któremu Mojżesz je narzucił, a co dopiero dla ludzi współczesnych.
Stary testament zaś przedstawia religię jako rytuał ofiary z życia ludzkiego, dla przebłagania morderczego bożyszcza, rozkoszującego się wonią świeżej krwi i śmiercią. Rozgniewanie bóstwo potrafi w napadzie szału, zgładzić w falach potopu wszelkie życie na ziemi, z wyjątkiem jednej pary z każdego gatunku, a potem bóstwo to zezwoliło głowie jednej rodziny ludzkiej na przebłaganie swojego gniewu słodką wonnością stosu palonego mięsa. Potwór zwany Bogiem uwielbia cierpienie i krzywdę. Biblia jest dziecinnym bałwochwalstwem wobec ciskającego gromy, trzęsącego ziemią, zsyłającego głód i zarazę, oślepiającego i ogłuszającego, mordującego i niszczycielsko wszechmogącego straszydła, twórcy dnia i nocy, słońca i księżyca, czterech pór roku i ich cudów w formie zasiewów i plonów. Idea ta, choć w mniejszym stopniu, żywa jest także w nowym testamencie. Bóg nie zrobił nic, gdy Jezus w męczarniach dźwigał krzyż, by ostatecznie na nim zawisnąć.
Tradycja czci tę okropność jako środek, przy którego pomocy wszyscy możemy oszukać nasze sumienia, uniknąć odpowiedzialności moralnej i zamienić naszą hańbę na pyszałkowate samozadowolenie przez zwalenie wszystkich naszych podłości na ubiczowane ramiona Chrystusa. Jest to demoralizująca i negatywna doktryna. Jezus, storturowany, poniósł ohydną śmierć z jeszcze ochydniejszym rezultatem. Krzyż i inne narzędzia jego męki uznano za symbole wiary, które obowiązują do dziś. Tak więc ukrzyżowanie stało się dla kościołów tym, czym dla muzeum figur woskowych są sale okropności, mianowicie nieodpartą atrakcją dla dzieci i prostaków.
Autor uważa, że biblia powinna odrzucić roszczenia co do swojego nadprzyrodzonego pochodzenia i autorytetu, gdyż jest beznadziejnie przedrewolucyjna, jej opisy powstania powstawania życia i moralności są bajkami, a pojęcia o wszechświecie są dziecinne.
Innymi słowy, ludzie, których wykształcenie w tych dziedzinach zaczerpnięte jest wyłącznie z biblii, posiadają tak śmieszne i fałszywe wiadomości, że nie nadają się do piastowania stanowisk publicznych, do odpowiedzialności rodzicielskiej i głosowania. Jednostka wykształcona na biblii jest jedynie bezradnym ignorantem.
Biblia stanowi opis rozwoju narodu, który czerpiąc siły z urojenia, że jest wybranym narodem Boga i spadkobiercą całej ziemi, doprowadza do fanatycznego prześladowania tego narodu przez inne, równie przekonane o swoim monopolu łaskawości boskiej. Społeczeństwo religijne było i jest bardziej niebezpieczne dla swoich sąsiadów niż społeczeństwo ateistyczne, w którym ważniejszy od jakiegoś wyimaginowanego Boga jest człowiek.
Biblia niebezpieczna jest także z tego względu, że dwie strony konfliktu powołując się na nią przekonane są o swojej racji, dopuszczają się rzeczy strasznych w imię Boga. Wierzenia religijne są ciężarne wszystkimi okropnościami późniejszych wojen religijnych i inspirują palenie żydów przez Torquemadę i okrutne wznowienie tych prześladowań przez Hitlera.
Ludzie jasno myślący, ateiści, obchodzący się bez metafizyki, nie mogą dopatrzeć się w całej sprawie religii nic prócz pomieszania pojęć i absurdów. Ludzie praktyczni nie chcą zajmować się tym szaleństwem. Wiara pełna jest wewnętrznych sprzeczności, dlatego w myśl dialektyki, negowana jest przez słuszny ateizm, w którym sprzeczności owe nie występują.
Dorobek ludzki zupełnie dyskwalifikuje biblię, i dlatego powinna być ona traktowana jako świadectwo tego, w co ludzie niegdyś wierzyli, i za miarę tego, jak przestarzałe reprezentuje wierzenia. Nie można biblii także odmówić wartości artystycznych.
Główną bohaterką książki jest czarna dziewczyna z murzyńskiej wioski, nawracana przez angielską misjonarkę, która wyjechała z ojczyzny, bo nie była tam szczęśliwa, nie ułożyło jej się w miłości, a ponad to czuła powołanie do szerzenia wiary chrześcijańskiej wśród afrykańskich dzieci.
Murzynka zaś przez nią nawracana, bardzo żywo reagowała na wpajanie jej nowej religii, wiele pytała tak, że owa misjonarka często musiała improwizować wymyślając odpowiedzi. Wreszcie doszło do tego, że religia stała się tworem jej bezpośredniego natchnienie.
Pewnego dnia czarna dziewczyna spotyka węża. Prosi go, by doprowadził ją do Boga, który go stworzył i którego szuka. Podąża za nim, aż spotyka bardzo nieprzyjaźnie nastawioną postać, która żąda od niej ofiar. Czarna dziewczyna mówi mu, że nie wierzy w jego głupstwa, po czym spotyka kolejnego węża.
Zaprowadza on ją do kolejnego Boga, tym razem nieco lepszego. Ten nakazuje jej znaleźć zarzut przeciwko sobie, obwinić za coś.
Wobec tego z ust dziewczyny padło pytanie o przyczynę zła na świecie.
