HORCJAŃSKA REFLEKSJA NAD ŻYCIEM
Poezję Horacego wyróżniają refleksyjne ody.
Wyrażenie „Korona jego liryki” określa ody refleksyjne Horacego, to znaczy że
Ów ody są najwyższym jego poetyckim osiągnięciem. Dziełem największym w jego twórczości coś co kończy jego cały dorobek.
Poeta zdecydowanie odrzuca wartości o które ubiega się tłum. Do wartości tłumu zaliczymy:
bogactwo zaszczyty, władzę, a jego ideał życia opiera się na spokoju, swobodzie ,beztrosce, niezależności oraz spokojnej pogodnej starości a zarazem chce się cieszyć swoim talentem poetyckim. Postawa Horacego ma źródło w filozofii starożytnej.
Horacjańska refleksja nad życiem tworzy tak zwany ideał mądrości życiowej
Będąc w połączeniu z elementami filozofii stoickiej i epikurejskiej.
Dla filozofii stoickiej charakterystycznym poglądem jest uniezależnienie się od kaprysów fortuny( najwyższe szczęście i spokój duszy nie zależy od zmian fortuny) , często przeciwstawia swoje pragnienia temu o co ubiega się w pocie czoła tłum, przekonanie o zmienności a także przemijanie ludzkiego szczęścia.
Pragnie swobody i niezależności. Zdaniem Horacego kto trzyma się ideii „złotego środka” ten szczęściu zachowa umiar i będzie przygotowany nazmiany fortuny a w złej chwili nie upadnie na duchu.
Natomiast dla filozofii epikurejskiej poglądem jest według poety pragnienie życia w spokoju i beztrosce, pragnie dążyć w pełni władz umysłowych starości, osłodzonej pieśnią, a zarazem nie trzeba sięgać myślą daleko w przyszłość ,lecz cieszyć się tym co niesie dzień i pełną ręką czerpać z uroków życia( carpe diem ).Autor powtarza trzykrotnie w jednym zdaniu słowo a raczej część mowy czasownik ”pragnie” aby podkreślić kontrast pomiędzy pragnieniemi Horacego a wymienionymi celami o które ubiega się tłum, to znaczy: bogactwo, zaszczyt, władza.
Wyznaną przez Horacego zasadę „złotego środka” rozumiem jako umiar w zachowaniu we wszystkim, gotowość do zmian oraz niepodawaniu się swoim emocjom.
Odnaleziona przezemnie metamorfoza to „skrzydła śmierci”. Śmierć upodobniona jest z czymś co nadlatuje nagle i ma skrzydła, krąży groźnie nad człowiekiem i nie pozwala mu zaznać spokoju i nie ważne czy ten człowiek jest bogaty czy biedny, towarzyszu mu jak cień.
Myśl o śmierci jest dla Horacego tak jakby zachętą do porzucenia trosk o znikome dobra materialne a z drugiej do radości i korzystania z ulotnych uroków i cieszenia się każdą chwilą.
W poezji Horacego natura jest towarzyszem na każdym kroku, jest punktem wyjścia do refleksji nad człowiekiem i spraw z nim związanych.
Spróbuj na
http://zadane.pl. Rozwiązują 2500 zadań dziennie!
Dodana 2007-10-26 22:21:52 przez [ ADRIANNA JASRTZĘBSKA ]. ID: 755
Szukaj innych materiałów. Mamy ich: 120 156!:
