Starożytny Egipt

Gdy jego dzieci, Szu i Tefnut, wyruszyły, by obejrzeć otaczające wody, i zginęły w odchłani, zrozpaczony Atum wysłał na poszukiwania posłańca, który odnalazł dzieci i odprowadził je przed oblicze ojca. Ten z radości popłakał się, a z jego łez narodzili się ludzie. Przedstawiano go w postaci ludzkiej, z podwójną koroną Dolnego i Górnego Egiptu na głowie. Niekiedy Atum dzierży krzyż anch, symbol życia wiecznego.

2. Szu - bogini powietrza, to bóg świetlistej atmosfery, wypełniającej przestrzeń między niebem a ziemią; syn Atuma i brat Tefnut; przedstawiano go jako mężczyznę z piórem na głowie lub z głową lwa.

3. TefNut - bogini wilgoci jako kosmicznego elementu koniecznego do powstania życia; córka Atuma i siostra Szu, matka Geba i Nut; przedstawiano ją jako lwicę lub kobietę z głową lwicy.

4. Geb - bóg będący uosobieniem ziemi oraz

5. Nut - bogini będąca uosobieniem sklepienia niebieskiego; dzieci Szu i Tefnut. Mimo, iż byli rodzeństwem, zostali kochankami; z ich związku zrodzili się: Ozyrys, Izyda, Seth, i Neftyda. Nut, bogini nieba, sprawowała opiekę nad duszami zmarłych. Zazwyczaj ukazywano ją jako kobietę wygiętą w łuk i dotykającą palcami ziemi. Przedstawiana jako postać stojąca, trzyma papirusowe berło i anch - symbol wiecznego życia. Geb, bóg ziemi, pierwszy ziemski faraon, miał zielone ciało. Był dobrym bóstwem, które dostarczało pokarmu wszystkim żywym istotom. Zwykle ukazywano go jako leżącego mężczyznę. Był też bóstwem zmarłych, gdyż uosabiał ziemię, w której grzebano ciała.

6. Seth - bóg pustyni, władca obcych ziem; syn Nut i Geba, mąż własnej siostry Neftydy. Egipcjanie bali się go, ponieważ był wcieleniem złości, gniewu i zbrodni, sprowadzał na ziemię głód i suszę. Za wszelką cenę chciał zdobyć najwyższą władzę i zabił swojego brata Ozyrysa. Został pokonany przez bratanka o imieniu Horuus. Ukazywano go jako niezidentyfikowane zwierzę, połączenie osła i świni, z krótkim odonem, sterczącymi uszami i krzywym ryjem, poruszające się na czterech nogach.

7. Amon - władca burz i piorunów, mąż Mut, ojciec Chonsu; utożsamiany z Re, był królem bogów i władcą całego Egiptu. Jego imię oznacza ukryty, niewidoczny, dlatego też wizerunek Amona nigdy nie pojawił się wśród hieroglifów. Przedstawiano go jako człowieka w koronie składającej się z dwóch piór, otaczających dwa królestwa: Dolnego i Górnego Egiptu; wyobrażano go też z głową barana.

8. Neftyda - opiekuńcza bogini zmarłych; córka Geba i Nut, siostra Ozyrysa, Izydy i Setha; przedstawiana jako płaczka w długiej obcisłej sukni.

9. Ozyrys i Izyda; Ozyrys - bóg wegetacji roślinnej, brat Setha, Neftydy i Izydy, mąż tej ostatniej i ojciec Horusa, był bardzo dobrym bogiem. Nauczył Egipcjan m. in. uprawiania ziemi i wypiekania chleba. Po śmierci panował nad zaświatami, gdzie był bogiem, królem i sędzią umarłych. Seth, zazdrosny brat Ozyrysa, postanowił usunąć go z tronu. Podstępnie zwabił go do ozdobnego sarkofagu, który zabito gwożdziami i wrzucono do Nilu, jednak Izyda odnalazła ciało męża i ukryła przed Sethem. Ten natomiast odszukał je i poćwiartował i rozrzucił po całym państwie. Zrozpaczona Izyda pozbierała szczątki Ozyrysa, poskładała i mocą swoich czarów ożywiła.Gdy Ozyrys umiera, ginie cała roślinność, a gdy zmartwychwstaje, roślinność rodzi się na nowo. W wyobrażeniach Ozyrys występuje jako mumia z czarną lub zieloną twarzą, w koronie ozdobionej strusimi piórami. W skrzyżowanych na piersi dłoniach trzyma bicz - atrybut sędziego i królewskie berło. Izyda - siostra i żona Ozyrysa, matka Horusa, wzór wiernej żony i troskliwej matki. Ukazywano ją jako kobietę z tarczą słoneczną między krowimi rogami, z berłem lub znakiem życia anch w dłoni.Popularne były figurki przedstawiające Izydę z małym Horusem na kolanach. Kult Izydy przeniknął do kolonii greckich, a następnie do samego Rzymu.

W teologicznym systemie kapłanów z Hermopolis ( system hermopolitański ), zbuntowanych przeciwko systemie heliopolitańskim, występują cztery pary bogów:
1. Num i Naumet - uosobienie ( personifikacja ) oceanu.
2. Huh i Hauhet - uosobienie wody i ruchu.
3. Kuk i Kauket - uosobienie ciemności panującej w pierwotnej przestrzeni.
4. Nat i Niau lub Amon i Amaunet.

Tak więc Egipcjanie wierzyli w wielu bogów. Taką religię nazywamy religią politeistyczną.

We Wczesnym Egipcie świątynia nie różniła się od zwyczajnego domu. Typowy dla siebie wygląd przybrała za czasów Nowego Państwa. Był to ogromny pałac otoczony murem. W jego wnętrzu znajdowała się mroczna sala, gdzie odprawiano ceremonie dostępne jedynie dla wybranych. Za tą salą, jak uważano, rezydował sam bóg. Świątynia składała się ponadto z izby, w której mieścił się skarbiec oraz z sanktuarium. W sanktuarium stała wykuta z bryły kapliczka, w której zazwyczaj znajdował się drewniany posąg boga. Do tego pomieszczenia miał prawo wejść jedynie faraon i celebrujący kapłani. Ściany świątyni pokrywały pięknie zdobione płaskorzeźby. Aby zyskać przychylność bogów, ludzie składali w świątyniach ofiary: przynosili kwiaty, owoce, chleb, napoje, zwierzęta.

Spróbuj na http://zadane.pl. Rozwiązują 2500 zadań dziennie!
Dodana 2005-09-08 11:30:52 przez [ ]. ID: 415

Szukaj innych materiałów. Mamy ich: 120 156!:
Twoja wyszukiwarka
Ta praca jest plagiatem? Aby zgłosić plagiat skorzystaj z formularza kontaktowego.
Aby móc komentować zarejestruj się w naszym serwisie, lub jeśli masz konto zaloguj się
Strona główna