Konferencje w Jałcie, Teheranie i Poczdamie

Stalina. Jak przypuszczano, najważniejszymi kwestiami polskimi były granice i skład personalny rządu. Roosevelt przybył z koncepcją powołania Rady Prezydenckiej w Polsce, a W. Churchill usiłował łączyć kwestię przyszłego polskiego rządu z kwestią granic. Efektem końcowym było postanowienie o rozszerzeniu bazy Rządu Tymczasowego. W tym celu powołano do życia komisję dobrej woli z siedzibą w Moskwie. Komisję tworzyli W. Mołotow oraz ambasadorowie USA i Wielkiej Brytanii. W dniach 17-28 czerwca 1945 r. w Moskwie, po rokowaniach zadecydowano o utworzeniu Tymczasowy Rząd Jedności Narodowej, uznanego następnie przez kraje zachodnie. Premierem tego rządu został E. Osóbka-Morawski, a wicepremierem Wł. Gomułka oraz St. Mikołajczyk, który był równocześnie ministrem rolnictwa i reform rolnych. Rząd ten uznały mocarstwa zachodnie, pomimo że był zdominowany przez komunistów. W ten sposób zostało wycofane poparcie dla rządu londyńskiego T. Arciszewskiego. W Krakowie rozwiązała się Rada Jedności Narodowej, która w swym oświadczeniu wyrażała nadzieję, że "stronnictwa te nie ustaną w walce, aż zrealizowany zostanie ich wspólny postulat pełnej suwerenności Polski i ich dążenie do rzeczywistej demokracji w państwie polskim i w stosunkach międzynarodowych". Tymczasowy Rząd Jedności Narodowej miał obowiązek przeprowadzić wolne i nie skrępowane wybory oparte na głosowaniu powszechnym i tajnym. W wyborach tych miały mięć prawo uczestniczenia i wystawiania kandydatów wszystkie partie demokratyczne i antynazistowskie. Bez protestu mocarstw zachodnich ustalono także, że wschodnia granica Polski będzie przebiegać mniej więcej wzdłuż linii sowieckiej okupacji z 1939 na tzw. linii Curzona, w zamian za co Polska powinna otrzymać rekompensatę terytorialną na zachodzie i północy. Na konferencji tej Churchill uświadomił sobie, że utrzymanie posiadłości angielskich sprzed wojny będzie wielkim osiągnięciem, podkreślał stale bezinteresowność Wielkiej Brytanii co do roszczeń terytorialnych. Za nic jednak nie chciał pogodzić się z myślą, iż nastąpił schyłek Imperium Brytyjskiego. Konferencja w Jałcie zakończyła się 11 lutego 1945 roku.










KONFEDERACJA W POCZDAMIE



Konferencja poczdamska była ostatnia z trzech konferencji "wielkiej trojki", która ustanowiła nowy, międzynarodowy lad w Europie po II wojnie światowej. Odbyła się ona w dniach 17 VII - 2 VIII 1945 roku w podberlińskim mieście Poczdam. Poszczególnym delegacjom przewodniczyli: prezydent USA H. Truman, premier Wielkiej Brytanii W. CHurchil, którego w trakcie obrad zmienił nowy premier C. Atlee i przywódca ZSRR J. Stalin. Podstawowym problemem, którym się zajęto, były losy powojennych Niemiec. Zdecydowano o utworzeniu zarządów wojskowych, które miały pełnić funkcje administracyjne w czterech strefach okupacyjnych i Berlinie, a ich podstawowym zadaniem było 4 X D, czyli denazyfikacja, demilitaryzacja, dekartelizacja i demokratyzacja podległych im terenów. Nad przebiegiem tych procesów w całych Niemczech miała czuwać Sojusznicza Rada Kontroli, zaś w samym Berlinie, również podzielonym na cztery strefy okupacyjne, Sojusznicza Komendantura. Kolejna decyzja było ściganie i sadzenie wszystkich zbrodniarzy wojennych oraz określenie sposobu i wysokości spłaty odszkodowań wojennych. Znacznie okrojono terytorium Niemiec w stosunku do roku 1939, anulując przesiedleniu ludności niemieckiej i powstaniu rządu niemieckiego. Również w Poczdamie wielkie mocarstwa uznały Tymczasowy Rząd Jedności Narodowej za jedynego przedstawiciela państwa polskiego na arenie międzynarodowej, jednocześnie wskazując na konieczność przeprowadzenia wolnych, demokratycznych wyborów do parlamentu. Kolejnym postanowieniem konferencji było powołanie do życia Rady Ministrów Spraw Zagranicznych z udziałem ZSRR, USA, FRANCJI, Wielkiej Brytanii i Chin, która miała za zadanie organizować międzynarodowa współprace w celu stworzenia nowej, bezpiecznej Europy. Z innych ważnych spraw omówiono udział ZSRR w wojnie z Japonia oraz nie zdołano się porozumieć w sprawie wolnych wyborów i ich obserwacji w Bułgarii i Rumunii, oddając de facto te dwa kolejne kraje w ręce Stalina. Porozumienia zawarte na konferencji poczdamskiej były w większości omówione na wcześniejszych konferencjach w Teheranie i Jałcie, a teraz jedynie je skonkretyzowano. Obrady w Poczdamie, mimo osiągnięcia sukcesów w wielu spornych kwestiach, zaczęły ujawniać pęknięcia pomiędzy poszczególnymi mocarstwami, co w niedługim czasie przerodziło się w zimną wojnę. J. Stalin występował w glorii zdobywcy Berlina i w dużej mierze uważał się za gospodarza spotkania. Ostatecznie zapadła tu decyzja o przyznaniu Polsce Ziem Północnych i Zachodnich, a Niemcy na nich mieszkający mieli zostać wysiedleni. Nowe nabytki terytorialne na zachodzie i północy nie zrekompensowały strat terytorialnych na wschodzie. Polska po II wojnie światowej miała 312 tys. km kw., w porównaniu z 389 tys. km kw. sprzed II wojny światowej. Oznacza to, że terytorium Polski zmniejszyło się o 20%.
ZIMNA WOJNA


POCZĄTEK ZIMNEJ WOJNY
Jeszcze w trakcie procesu norymberskiego doszło do pierwszego rozdźwięku pomiędzy stroną radziecką a aliantami zachodnimi, kiedy w zeznaniach hitlerowców pojawiła się sprawa Katynia. Stanowczy protest Rosjan i bierność przedstawicieli Zachodu spowodowały, że wymordowanie prawie 15 tysięcy polskich oficerów zostało przez Międzynarodowy Trybunał Wojskowy w Norymberdze pominięte milczeniem. Pomimo to Józef Stalin rozpoczął na łamach radzieckiej prasy agresywną kampanie przeciwko zachodnim sojusznikom. Podczas jednego z przemówień, jakie wygłosił tuż przed wyborami do Rady Najwyższej ZSRR w lutym 1946 roku, stwierdził, że imperializm jest takim samym wrogiem postępowej części ludzkości, jak faszyzm.

Spróbuj na http://zadane.pl. Rozwiązują 2500 zadań dziennie!
Dodana 2005-09-08 10:40:24 przez [ Martynka ]. ID: 1599

Szukaj innych materiałów. Mamy ich: 120 156!:
Twoja wyszukiwarka
Ta praca jest plagiatem? Aby zgłosić plagiat skorzystaj z formularza kontaktowego.
Aby móc komentować zarejestruj się w naszym serwisie, lub jeśli masz konto zaloguj się
Strona główna