Geneza przełomu Integracji Europejskiej
Geneza przełomu Już w lutym 1W.2 r. rządy Francji i Republiki Federalnej uzgodniły ścisłą współpracę w dziedzinie polityki zagranicznej i obronnej. Miała ona się opierać na ? pozostających dotąd w zawieszeniu ? postanowieniach traktatu elizejskiego z 1963 r. Ponadto Paryż zaproponował Bonn ożywienie współpracy w ramach Unii Zachodnioeuropejskiej, kierując się m.in. obawą przed osłabieniem więzi Republiki Federalnej z Zachodem wskutek wzrostu w tym kraju pacyfizmu nuklearnego oraz koniecznością koordynacji, nie objętej przez Europejską Współpracę Polityczną (EWP), polityki obronnej Wspólnot Europejskich.
Nie oznaczało to, iż oba te państwa zamierzały zrezygnować z amerykańskich gwarancji nuklearnych wobec Europy Zachodniej. Francja nie była skłonna do objęcia takimi gwarancjami Republiki Federalnej, ponieważ ograniczałoby to jej dotychczasową samodzielność w zakresie podejmowania decyzji o użyciu broni nuklearnej. Oznaczałoby zawężenie niezależności w jedynej dziedzinie, w której w latach osiemdziesiątych posiadała jeszcze przewagę nad Republiką Federalną. Również rząd federalny wykluczał zastąpienie gwarancji amerykańskich gwarancjami francuskimi. Niemniej zgoda Paryża na utworzenie w 1985 r. tzw. sił szybkiego reagowania, mających w razie potrzeby współdziałać z Bun-deswehrą na terytorium Republiki Federalnej, a w 1987 r. zgoda na zorganizowanie całkowicie zintegrowanej brygady francusko-zachod-nioniemieckiej, czy też decyzja o ustanowieniu w 1988 r. francusko--zachodnioniemieckiej Rady Bezpieczeństwa, której celem byłaby współpraca w zakresie programowania i realizacji wspólnej polityki obronnej i kontroli zbrojeń ? wskazywały na niezmienne dążenie Francji do wiązania Republiki Federalnej z Zachodem. Dążenia te zyskały na znaczeniu po podpisaniu przez Stany Zjednoczone i Związek Radziecki 8 grudnia 1987 r. w Waszyngtonie układu w sprawie likwidacji rakiet średniego i krótszego zasięgu (500-5500 km)2 oraz w związku z coraz poważniejszymi różnicami w ocenie polityki zagranicznej Moskwy po 1985 r. na forum EWP.
2 Układ ten przewidywał bowiem m.in. likwidację amerykańskich rakiet Pershing II i pocisków samosterujących Cruise Missile, które kilka lat wcześniej zainstalowano w Europie Zachodniej w ruinach realizacji tzw. podwójnej uchwały NATO z 1979 r.
Francja, która nie mogła sobie pozwolić na zbyt duże ustępstwa w dziedzinie militarnej, decydowała się na koncesje polityczne. Przynajmniej deklaratywnie popierała więc dążenia Republiki Federalnej do zjednoczenia Niemiec oraz integrację polityczną Europy Zachodniej. Jednocześnie wypowiadała się za pogłębieniem integracji ekonomicznej aż do unifikacji włącznie, licząc m.in. na to, że marka zachodnioniemiecka jako najsilniejsza waluta europejska ulegnie osłabieniu w wyniku przewidywanego utworzenia unii monetarnej.
Ta ambiwalencja w polityce europejskiej Paryża podyktowana była głównie obawą przed skutkami wzrastających od końca lat sześćdziesiątych dysproporcji w rozwoju ekonomicznym Francji i Republiki Federalnej. Najwyraźniej odzwierciedlał je udział obu państw w wytwarzaniu produktu wewnętrznego brutto Wspólnot Europejskich. Udział ten zmniejszył się w przypadku Republiki Federalnej z 27,9% w 1981 r. do 26,4% w 1992 r., ale w skali globalnej był on wciąż największy. Udział Francji zmniejszył się zaś z 23,6% w 1981 r. do jedynie 18,5% w 1992 r. Podobnie malał udział Wielkiej Brytanii z 20,3% w 1981 r. do 16,2% w 1992 r., co przesunęło ten kraj na czwarte miejsce po Republice Federalnej, Francji i Włoszech (por. tabela II).
Podobnie jak różnice ekonomiczne między poszczególnymi krajami Wspólnot Europejskich, tak wzrastający ciągle dystans między rozwojem gospodarczym Wspólnot a Stanami Zjednoczonymi i Japonią był nowym wyzwaniem, przed jakim stanęły one na początku lat osiemdziesiątych. W latach 1974-1985 dynamika wzrostu produktu wewnętrznego brutto Wspólnot Europejskich była nieomal półtorakrotnie niższa aniżeli w Stanach Zjednoczonych i ponad dwukrotnie niższa niż w Japonii (por. tabela III). W latach 1972-1983 systematycznie zmniejszał się udział Wspólnot zwłaszcza w światowym eksporcie zaawansowanych technologii, zwiększał się natomiast analogiczny udział USA i Japonii. W połowie lat osiemdziesiątych stale rosła konkurencyjność Japonii, Korei Południowej, Tajwanu, Hongkongu, Singapuru i Malezji w produkcji o najwyższym zaawansowaniu technicznym i technologicznym. Doprowadziło to do przemieszczenia się punktu ciężkości obrotów handlowych z USA i Europy Zachodniej do USA i Azji Południowo-Wschodniej. W 1984 r. wartość obrotów handlowych Stanów Zjednoczonych z krajami południowoazjatyckimi przekroczyła po raz pierwszy wartość obrotów handlowych z państwami Europy Zachodniej. W większości stolic państw zachodnioeuropejskich, zwłaszcza w Paryżu i Bonn, w pierwszej połowie lat osiemdziesiątych ugruntowało się przekonanie, że unifikacja gospodarcza i walutowa Wspólnot Europejskich doprowadzić może do zniwelowania różnic w rozwoju ekonomicznym poszczególnych państw członkowskich, a także asymetrii w dynamice wzrostu gospodarczego między nimi a Stanami Zjednoczonymi i Japonią.
Opierając się na tym założeniu, państwa członkowskie uzgodniły konieczność przygotowania nowego projektu w sprawie utworzenia Unii Europejskiej. Wstępne propozycje w tej sprawie zostały opracowane jeszcze w 1981 r. przez ministrów spraw zagranicznych Republiki Federalnej i Włoch, Hansa-Dietricha Genschera i Emilio Colombo, i przedłożone 19 listopada 1981 r. Parlamentowi Europejskiemu. Parlament ten powołał specjalny komitet ekspertów z Włochem Altiero Spinellim na czele, powierzając mu zadanie uzupełnienia planu Genschera?Colombo.
19 czerwca 1983 r. Rada Europejska podczas posiedzenia w Stuttgarcie wydała deklarację o Unii Europejskiej, podtrzymującą ideę utworzenia Unii na mocy nowej umowy międzynarodowej. Deklaracja ta opierała się w dużej mierze na założeniach planu Genschera?Colombo. W czasie kolejnej sesji w Fontainebleau (25-26 czerwca 1984 r.) Rada Europejska powołała specjalny komitet z Irlandczykiem Jamesem Dooge'em na czele.
Spróbuj na
http://zadane.pl. Rozwiązują 2500 zadań dziennie!
Dodana 2005-11-26 16:47:19 przez [ ]. ID: 153
Szukaj innych materiałów. Mamy ich: 120 156!:
