Europa po konferencji poczdamskiej, a dziś

Po kapitulacji Niemiec przywódcy mocarstw spotkali się w Poczdamie w dniach od 17 lipca do 2 sierpnia 1945 r. głównym celem konferencji było opracowanie warunków traktatu pokojowego i zadecydowanie o losach pokonanych Niemiec do chwili zwołania konferencji pokojowej. Dyskutowano tam sprawę dalszych losów narodu niemieckiego oraz przebiegu granicy polsko-niemieckiej. Zgodnie z zawartymi ustaleniami granica ta przebiegać miała wzdłuż Odry i Nysy Łużyckiej. Polsce obok Szczecina przyznano też Gdańsk i południowo-zachodnia część Prus Wschodnich.

Zapadła też decyzja o przyłączeniu do ZSRR rejonu Królewca (Kaliningradu). Polska odzyskała ziemie zagrabione jej przez Hitlera i przesunęła swoje granice daleko w głąb przedwojennego terytorium Niemiec. Ta nowa granica miała stanowić nie tyle rekompensatę za krzywdy i cierpienia doznane od Niemców, ile za utracone na rzecz ZSRR ziemie wschodnie. Na konferencji w Poczdamie powzięto też decyzję o przymusowym przesiedleniu ludności niemieckiej, zamieszkującej terytoria przewidziane w traktacie pokojowym dla innych państw. Dotyczyło to głównie Sudetów w Czechosłowacji i polskich Ziem Zachodnich i Północnych. Nie mniej złożony był problem indywidualnej odpowiedzialności karnej za zbrodnie przeciwko pokojowi i przeciwko ludzkości. Ustalono ogólne zasady ściągania reparacji wojennych i ukarania zbrodniarzy wojennych. Organizowane procesy zbrodniarzy miały często pokazowy charakter, aby usatysfakcjonować narody, doświadczone przez najeźdźców przed narodami pokonanymi ukrywano jednak zbrodnia, które popełnili zwycięzcy. Często kwestionowano prawo ZSRR do sądzenia innych przestępców. Oburzano się, że przedstawiciele stalinowskiego kryminalnego aparatu władzy-współwinni masowemu terrorowi- występują w charakterze sędziów, wydających wyroki na innych przestępców. Kolejne wielkie zadanie, wyznaczone przez konferencje poczdamską dotyczyło przygotowania traktatów pokojowych z Niemcami i ich sojusznikami. Polityka Moskwy w Niemczech miała dwa, trudne do pogodzenia cele. Z jednej strony nosiła się ona z planami narzucania Niemcom komunistycznej dyktatury, z drugiej zamierzała wycisnąć możliwie największe odszkodowania, tytułem rekompensat za zniszczenia wojenne w ZSRR. W rezultacie radziecka strefa została brutalnie odarta ze wszystkich zasobów.

W ramach narzucenia Niemcom komunistycznych porządków, okupacyjne władze radzieckie przystąpiły do reformy rolnej, likwidującej większe majątki ziemskie, oraz wywłaszczyły wiele zakładów przemysłowych. Kraje Wschodniej Europy stanowić miały, zgodnie z planami Stalina ogólnie akceptowanymi przez Stany Zjednoczone i Wielką Brytanię, parawan bezpieczeństwa przed ewentualnym niebezpieczeństwem niemieckim w przyszłości. Zachodni przywódcy godzili się także z radziecką tezą, że państwa tej części Europy powinny prowadzić politykę przyjaźni z ZSRR. Nie tylko w krajach od początku walczących z Niemcami, jak Polska, Czechosłowacja czy Jugosławia, ale także tych, które pozostawały w ścisłej unii z Hitlerem, wkraczające armie radzieckie przyjmowane były jako armie wyzwolicielskie. Celem ZSRR było utworzenie wzdłuż swej zachodniej granicy satelickich państw, rządzonych przez ludzi całkowicie im poddanych. W Bułgarii, która mimo ścisłej współpracy z III Rzeszą, utrzymywała przez cały okres wojny stosunki dyplomatyczne z ZSRR, partia komunistyczna cieszyła się już wcześniej pewną popularnością. Jeszcze sprawniej powiódł się Moskwie proces podporządkowania Rumunii. Znacznie trudniejszą drogę do władzy mieli komuniści węgierscy. Ich powszechnie znane powiązania z Moskwą przekreślały nadzieję na pozyskanie znaczniejszej części społeczeństwa węgierskiego. W tej sytuacji postanowiono więc powielić wariant rumuński zaostrzając terror przeciwko „przestępcom wojennym”, oczywiście bardzo szeroko interpretując to pojęcie. Zlikwidowano wszystkie ugrupowania opozycyjne, występujące przeciwko komunistom i radzieckiej dominacji kraju. Wśród państw, które w wyniku drugiej wojny światowej znalazły się w sferze wpływów radzieckich, dwa-Czechosłowacja i Jugosławia zajmują miejsce szczególne. Nigdzie po 1945 r. komunizm według wzorów radzieckich nie był tak szybko i konsekwentnie wcielany w życie jak w Jugosławii.

Rozwiązanie w 1943 r. komunistycznej międzynarodówki, wypływało z międzynarodowej sytuacji, w jakiej znalazł się Związek Radziecki po zaatakowaniu go przez Hitlera. Stalinowi zależało wówczas na przekonaniu światowej opinii publicznej, że partie komunistyczne nie są narzędziem polityki radzieckiej. Sytuacja zmieniła się po zwycięskim dla ZSRR zakończeniu wojny i objęciu przez komunistów władzy w wielu krajach wschodniej Europy. Podporządkowanie sobie partii komunistycznych po początkowym okresie, gdy różnymi metodami, prowokacją i terrorem zdobyły już one władzę w swoich krajach, stało się dla Moskwy koniecznością. Pojawiło się niebezpieczeństwo, iż partie te będą szukać własnych dróg rozwoju, specyficznego ”komunizmu narodowego”, niezgodnego z interesami Związku Radzieckiego. Zapoczątkowano okres ścisłego podporządkowania wytycznym z Moskwy. Wśród krajów położonych miedzy Europą Zachodnią a ZSRR tylko trzy-Finlandia, Austria Grecja zdołały oprzeć się radzieckiej dominacji i zachować niepodległość. Zakończenie drugiej wojny światowej oznaczało zasadniczą zmianę międzynarodowej sytuacji ZSRR. Plany rozszerzenia imperium, których realizację rozpoczęto już w 1939 r. agresją na Polskę i wojną przeciwko Finlandii, a następnie przyłączeniem Litwy,

Łotwy i Estonii spełniły się w roku 1945 r. Wokół terytorium ZSRR powiększonego między innymi kosztem Japonii, Polski, Czechosłowacji, Rumunii i innych krajów, powstały państwa w znacznym stopniu uzależnione od Moskwy. Związek Radziecki stał się mocarstwem światowym. Od tamtych czasów w Europie zaszło wiele radykalnych zmian. W latach 90-tych ważnym wydarzeniem w rozwoju integracji zachodnioeuropejskiej było podpisanie przez dwanaście państw Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej traktatu w Maastricht (7 luty 1992 r.). Po jego ratyfikowaniu 1.XI. 1993 EWG oficjalnie zmieniło swoją nazwę na Unię Europejską. W jej skład weszły wszystkie państwa, które tworzyły EWG: Belgia, Dania, Francja, Grecja, Hiszpania, Holandia, Irlandia, Luksemburg, Niemcy, Portugalia, Wielka Brytania, Włochy.

Spróbuj na http://zadane.pl. Rozwiązują 2500 zadań dziennie!
Dodana 2005-09-08 11:25:50 przez [ ]. ID: 529

Szukaj innych materiałów. Mamy ich: 120 156!:
Twoja wyszukiwarka
Ta praca jest plagiatem? Aby zgłosić plagiat skorzystaj z formularza kontaktowego.
Aby móc komentować zarejestruj się w naszym serwisie, lub jeśli masz konto zaloguj się
Strona główna