Choroby koni
Każdy zdrowy organizm posiada właściwą budowę i normalne dla niego funkcje różnych tkanek, narządów i ich zespołów. Przy czym funkcje te pozostają we wzajemnych stosunkach między sobą.
Normalne, fizjologiczne podlegają wprawdzie ilościowym i jakościowym wahaniom pod wpływem ciągłych podniet zewnętrznych i czynników wewnętrznych, lecz zmiany te, wskutek zdolności przystosowania się zdrowego organizmu, nie przekraczają pewnych granic, zarówno pod względem rozmiarów jak i czasu trwania.
Zdrowy stan organizmu charakteryzuje się właściwymi sobie subiektywnymi odczuciami, wyrażającymi się widocznymi obiektywnymi przejawami. Do takich obiektywnych objawów zdrowia zwierzęcia należą: rześki wygląd normalnie rozwiniętego zwierzęcia, dobry apetyt, prawidłowa działalność narządów ruchu, narządów wydzielania, narządów rozrodczych itp..
Jednakże, gdy siła zewnętrznych lub wewnętrznych podniet przewyższa określone, różne dla poszczególnych organizmów granice, to następuje zachwianie normalnych czynności narządów i współdziałania między nimi, inaczej mówiąc następuje choroba.
Pod wpływem czynnika wywołującego chorobę, podczas przebiegu jej, zachodzą w ustroju przeciwstawne wzajemnie oddziałujące na siebie procesy rozpadu i odbudowy. Przebieg i zejście choroby zależy od tego, który z tych procesów zacznie przeważać. Chorobie towarzyszą zwykle różne subiektywne odczucia chorego zwierzęcia oraz zewnętrzne objawy, a w ich liczbie również i obniżenie korzystnych gospodarczo cech zwierzęcia.
Na podstawie szeregu objawów, o których będzie mowa niżej, możemy chorobę rozpoznać a nadto odróżnić jeden rodzaj schorzenia od drugiego. Jednakże nie zawsze objawy choroby są wyraźnie zaznaczone, a więc nie zawsze możemy nakreślić wyraźną granicę między zdrowym i patologicznym stanem organizmu. W tych wypadkach, chcąc stwierdzić chorobę musimy się uciekać do specjalnych metod badania zwierzęcia.
CHOROBY NIEZAKAŹNE
1.USZKODZENIA MECHANICZNE
Zaliczamy do nich wszelkie stłuczenia spowodowane upadkiem lub uderzeniem tępym przedmiotem, kopnięciem oraz rany, zwichnięcia i złamania.
OBJAWY: Obrzęk, bolesność, podwyższona temperatura, widoczne zaczerwienienie oraz kulawizna; przy skaleczeniu wydobywanie się z rany krwi, ropy; przy złamaniu kości kończyn zwisanie jej na skórze lub mięśniach, nie podpieranie się na kończynie
ZAPOBIEGANIE: Należy usuwać w stajni i na podwórzu wszelkie wystające gwoździe, poprzybijać odstające blachy itp. Konie trzeba trzymać w obszernych stanowiskach, odgradzać je od siebie drążkami, owiniętymi powrósłami ze słomy.
LECZENIE: Przy stłuczeniach i zwichnięciach należy stosować zimne okłady z wody z octem, kwaśnej wody.
W przypadku ran należy je wystrzyc czystymi nożyczkami nie dotykając rany, zmyć powierzchownie ranę przegotowaną wodą i umoczywszy czysty tamponik w jodynie, przyłożyć go do rany i mocno zabandażować.
Krwotoki: Często przy skaleczeniach powstają krwotoki tętnicze lub żylne. Przy krwotokach tętniczych (krew silnie wytryska) należy kończynę lub inną część ciała silnie podwiązać powyżej rany, a przy krwotokach żylnych (krew wypływa jednolicie i wolno) poniżej rany i następnie opatrzyć je.
Złamania kości kończyn zwierząt dużych przeważnie są nieuleczalne. Zwierzęta takie z reguły kieruje się na rzeź.
Krwiaki: Krwiakiem nazywamy wylew krwi z uszkodzonego naczynia pod skórą. Występuje on w postaci obrzęku różnej wielkości, zależnie od miejsca i ilości wylanej krwi.
2. ODPARZENIA I ODGNIECENIA OD UPRZEŻY.
Są to uszkodzenia skóry spowodowane uprzężą w miejscu jej przylegania do ciała zwierzęcia. Przyczyną jest uprząż niedopasowana, za ciasna lub za luźna, podarta, chropowata w miejscu styku ze skórą, niedbale założona. Czasem uszkodzenia skóry powoduje wadliwa budowa konia. Zaliczamy tu odgniecenia łokcia przez podkowę tzw. modzele łokciowe. Powstają one wtedy, gdy konie mają ciasne stanowiska i nie mogą położyć się swobodnie.
OBJAWY: Nastroszona sierść i obrzęk, podwyższona temperatura w miejscu schorzenia, otarcia skóry aż do krwi.
Odparzenia występują na karku, kłębie, grzbiecie, łopatkach, przedpiersiu, podpiersiu, pośladkach, pod ogonem.
ZAPOBIEGANIE: Dokładnie dopasować uprząż i często ją sprawdzać. PO zdjęciu uprzęży sprawdzić ręką w miejscu jej styku z ciałem czy nie wyczuwa się zgrubienia, obrzmienia czy bolesności. Przed założeniem uprzęży, konia dobrze oczyścić szczotką by nie pojawiły się odparzenia.
LECZENIE: Konia należy uwolnić z uprzęży i nie używać go do pracy do chwili ustąpienia objawów. Przy odparzeniach, gdy skóra nie uległa zranieniu trzeba nałożyć zimny kompres. W razie otarcia skóry aż do krwi zajodynować i posypać talkiem lub posmarować maścią. Przy obrzmieniach należy nałożyć czystą gazą, a na to czysty, wilgotny ręcznik.
3.KULAWIZNY
Właściwe rozpoznanie kulawizny u konia, szczególnie przy objawach bolesności w miejscach znajdujących się głęboko w mięśniach, natrafia często na duże trudności i wymaga dokładnej znajomości budowy ciała zwierzęcia. Natomiast kulawizny łatwo dające się rozpoznać, umiejscowione są na wierzchu i można tu zaliczyć: spleczenie stawu barkowego, zwichnięcie stawu łokciowego, zapalenie ścięgien i torebek ścięgnistych, zapalenie stawu pęcinowego i koronowego oraz kolana i stawu skokowego.
OBJAWY: Znaczny obrzęk ograniczający ruch, podwyższona temperatura i bolesność; przy ostrych stanach zapalnych występuje wysięk
LECZENIE: Początkowo należy stosować zimne okłady z wody, zwody kwaśnej lub z octem.
Spróbuj na
http://zadane.pl. Rozwiązują 2500 zadań dziennie!
Dodana 2005-09-09 09:57:50 przez [ ]. ID: 351
Szukaj innych materiałów. Mamy ich: 120 156!:
